O Willi

Witamy w wyjątkowym miejscu, w luksusowej zabytkowej rezydencji w Zakopanem w którym duch historii przeplata się z komfortem i nowoczesnością. Jest to miejsce, w którym możecie Państwo wygodnie wypocząć zachowując całkowitą prywatność a jednocześnie standard, wyposażenie i obsługa nie odbiega od najlepszych hoteli.
 
Willa Elżbiecina jest przepiękną zabytkową drewnianą willą w stylu witkiewiczowskim, zbudowaną w 1912 roku, kompleksowo wyremontowana i przebudowana na luksusowy obiekt pensjonatowy w latach 2016 - 2019 roku.
Od 1922 roku willa była własnością Wojciecha Korfantego, przywódcy Powstań Śląskich i bliskiego przyjaciela Stanisława Ignacego Witkiewicza.

Położenie

Willa Elżbiecina zlokalizowana jest w jednej z najpiękniejszych i zielonych części Zakopanego, dzielnicy „Parcele Urzędnicze”, w bezpośrednim sąsiedztwie skoczni narciarskiej Wielka Krokiew, Ronda KuźnickiegoTatrzańskiego Parku Narodowego. W odległości 10 minut spaceru znajdują się Krupówki, najbardziej reprezentacyjna ulica Zakopanego z niezliczoną ilością sklepów, restauracji, barów i kawiarni.

W odległości 2 km znajduje się dolna stacja kolejki linowej na Kasprowy Wierch. Można do niej dostać się po 30 minutach spaceru lub autobusem z przystanku zlokalizowanego 3 minuty drogi od willi.

Rezydencja przylega z jednej strony do ul. Zamoyskiego, pozwalając na komfortowy dojazd do niej, a od strony ogrodu do malowniczego Foluszowego Potoku. Otoczona jest wyłącznie budynkami jednorodzinnymi i pensjonatowymi.

Otoczenie

W otoczeniu Willi znajduje się elegancko zaprojektowany, wykonany i utrzymywany ogród, w którym stoi drewniana wiata z kominkiem pełniącym funkcję grilla, umożliwiająca organizację przyjęć plenerowych.
Granitowe alejki oświetlone stylizowanymi lampami, puszysta trawa i piękne rośliny zachęcą Państwa do odpoczynku w tym cichym otoczeniu. Opływający od południa potok tworzy dodatkowy nastrój górskiej doliny.


Parking

Zlokalizowany od strony ulicy parking pomieści do 14 samochodów. Cały teren jest ogrodzony, oświetlony oraz monitorowany. Wjazd na teren rezydencji odbywa się przez automatyczną bramę, sterowaną dwustronnie kartą zbliżeniową.
/div>
Wojciech Korfanty był znaczącą postacią na polskiej drodze ku niepodległości. Syn górnika, wyrósł na legendarnego przywódcę II i III Powstania Śląskiego, twórcę II Rzeczpospolitej, męża stanu, znającego biegle cztery języki. Był wytrawnym politykiem potrafiącym świetnie przemawiać i porywać tłumy. Z dóbr które posiadał niewiele przetrwało zawieruchę wojenną i późniejszy okres PRLu.
Historia
Willa Elżbiecina została zbudowana w 1912 roku i była własnością Wojciecha Korfantego, który około 1920 roku nabył ją dla swojej żony Elżbiety. Nazwa willi wywodzi się od jej imienia – Elżbiety ze Sprotów.
 
Budynek dotrwał do naszych czasów niemal w pierwotnej formie. W jadalni zachował się sosrąb z datą „Roku Pańskiego 1912”. Autor budynku nie jest znany, przypuszcza się, że projektantem i wykonawcą mógł być krakowski architekt Tadeusz Prauss, autor m. in. pobliskiej willi Jadwiniówka II (wzniesionej dla córki Tytusa Chałubińskiego), zachodniego skrzydła Willi Koliba oraz schroniska nad Morskim Okiem w Tatrach.

W roku 2015 nieruchomość została zakupiona przez obecnych właścicieli. Pani Małgorzata, współwłaścicielka, urodziła się i wychowała w tej willi. Dlatego w proces remontu i rewitalizacji zostało włożone całe serce, mozolnie zbierana wiedza i pasja. Udało się przywrócić klimat z okresu największej świetności obiektu i stworzyć miejsce, gdzie atmosfera przełomu XIX i XX wieku harmonijnie łączy się z najnowocześniejszymi technologiami wprowadzającymi ten zabytek w wiek XXI.
 
 


We wrześniu 2019 roku Willa Elżbiecina została udostępniona Gościom.
Odbudowa
 
 Mozolny proces odbudowy rozpoczął się w listopadzie 2016. Wszystkie prace począwszy od przygotowania dokumentacji technicznej poprzez realizację były wykonywane pod nadzorem Miejskiego Konserwatora Zabytków. Projekt architektoniczny przebudowy został przygotowany w zakopiańskiej pracowni „AMAR” natomiast projekt wnętrz przygotowała zakopiańska pracownia „Studio Formy”.

Od 2004 roku, kiedy budynek opuścili ostatni lokatorzy, był on praktycznie niezamieszkały i ten ostatni okres spowodował znaczne pogorszenie jego stanu technicznego. Brak ogrzewania, nieszczelny dach, wszechobecna woda i grzyb spowodowały bardzo duże zniszczenia w strukturze budynku. Konieczne było rozebranie i wymiana całej konstrukcji dachowej oraz skrzydła parteru od strony północno-wschodniej. W całości zostały zachowane najcenniejsze trzy pomieszczenia w części od strony ogrodu wraz z oryginalnymi sufitami oraz rzeźbionymi sosrębami (belka nośna podpierająca strop), część holu głównego oraz kuchni.

Stare ściany zbudowane z płazów (belki świerkowe) oraz sufity i sosręby zostały oczyszczone, wypiaskowane z zewnątrz i od środka a następnie wyszlifowane i zabezpieczone specjalnymi środkami do konserwacji drewna. Podłogi drewniane na parterze zostały zdemontowane i zastąpione ocieplonymi konstrukcjami betonowymi finalnie pokrytymi szlachetną klepką dębową oraz okładzinami kamiennymi.

Stolarka okienna i drzwiowa została w dużej części odtworzona z trwałego drewna modrzewiowego. Wszystkie okucia okienne i drzwiowe na parterze budynku zostały zdemontowane ze starych okien, wypiaskowane, malowane proszkowo i ponownie zamontowane. Część drzwi wewnętrznych, które nadawały się do renowacji zostały poddane konserwacji, pozostałe zostały odtworzone. Wszystkie okna na parterze pozostały ,jak w oryginale, konstrukcji skrzynkowej, z dwoma osobnymi skrzydłami: wewnętrznym i zewnętrznym. Aby polepszyć izolację cieplną budynku, skrzydła zewnętrzne zostały wyposażone w ciepłochronny zestaw szybowy.

Oryginalne piece, które znajdowały się w budynku zostały zinwentaryzowane i zdemontowane. Po odbudowie stropów parteru zamontowano je ponownie, zmieniając jednak ich technologię ogrzewania. Palenisko na paliwo stałe zostało zastąpione wężownicą z rurki co. Od teraz piece są ogrzewane wodą z systemu centralnego ogrzewania budynku. W holu i w jadalni zamontowano piękne secesyjne piece z przełomu XIX i XX w pochodzące z rozbieranej kamienicy w Szczawnicy. Piece zostały odrestaurowane i stanowią teraz ozdobę pomieszczeń w których zostały zamontowane.

Wymieniono na nowe wszystkie instalacje. Zamontowano i uruchomiono instalację wentylacji mechanicznej z rekuperacją ciepła, klimatyzację, system centralnego ogrzewania częściowo z ogrzewaniem podłogowym oraz system inteligentnego sterowania budynkiem z wykorzystaniem technologii KNX. Zastosowanie tych nowoczesnych technologii pozwala na kontrolę parametrów klimatycznych i dzięki temu można zachować zabytkową część budynku w dobrej kondycji. Zastosowanie zaawansowanych elektronicznych systemów sterowania i alarmowych pozwala poprawić efektywność eksploatacyjną budynku oraz reagować z wyprzedzeniem na awarie, zanim spowodują one szkody w drewnianej konstrukcji.

Budynek ogrzewany jest z ekologicznej instalacji geotermalnej stanowiącej sieć miejską w Zakopanem.

Cała konstrukcja dachowa oraz pomieszczenia znajdujące się w jej kubaturze zostały odbudowane, zachowując w znacznym stopniu oryginalną bryłę budynku. Podniesienie kalenicy (szczytu dachu) o ok. 2 m pozwoliło na zwiększenie powierzchni mieszkalnej na piętrach w stosunku do konstrukcji oryginalnej. Wykorzystano naturalne materiały: drewno świerkowe, modrzewiowe, jesionowe i dębowe. Całość deskowania zewnętrznego w bryle dachu została wykonana z odpornego drewna modrzewiowego i zabezpieczona specjalnymi środkami ochronnymi.

W ogrodzie został zbudowany od podstaw nowy budynek pełniący funkcję SPA. Wykonano alejki i podjazdy oraz parking z kostki granitowej. Płot od strony ulicy został rozebrany i odbudowany z kamienia w pierwotnej formie. Oryginalne przęsła ogrodzeniowe zostały zdemontowane, naprawione , wypiaskowane, ocynkowane i po malowaniu proszkowym ponownie zamontowane.
Budynek willi wyposażono w większości w wiekowe meble po gruntownej renowacji. Pozostałą część stanowią ręcznie wykonane przez lokalnego artystę repliki mebli regionalnych z okresu międzywojennego. Wszystkie te meble są ręcznie rzeźbione wykorzystując lokalne motywy zakopiańskie. Zamontowano pieczołowicie odnowione lampy i żyrandole. W ogrodzie postawiono drewnianą wiatę z kominkiem pełniącym funkcję grilla. Cały ogród został od nowa zaprojektowany i założony.


Aby przeprowadzić tak kompleksową odbudowę i renowację, inwestor musiał zgromadzić w tym projekcie najlepszych lokalnych rzemieślników: cieśli, stolarzy, dekarzy, zdunów, snycerzy, kowali i kamieniarzy oraz wysokiej klasy specjalistów od nowych technologii: systemów grzewczych, wentylacyjnych i automatyki. Większość prac zostało wykonanych siłami firm lokalnych i w miarę możliwości z lokalnych naturalnych materiałów.
 
 
 
Proces odbudowy i rekonstrukcji wraz z wyposażeniem został zakończony we wrześniu 2019 roku.